W prezbiterium i nawie głównej kościoła wisi zespół czternastu obrazów, w skład którego wchodzą obrazy z Apostołami, obraz Jezusa Chrystusa i obraz Boga Ojca. Są one dziełem szkoły włoskiej z 2 ćwierci XVIII w. Ofiarował je kamedułom ojciec Konstanty Moszyński, biskup inflancki i nadworny kaznodzieja króla Augusta III. Apostołów możemy zidentyfikować, ponieważ wyposażeni są w tradycyjne atrybuty wskazujące na ich męczeństwo lub odnoszące się do istotnych wydarzeń z ich życia. I tak Piotr trzyma klucze, Andrzej – krzyż w kształcie „X”, Jakub Młodszy – włócznię, Tadeusz – pałkę, Bartłomiej – tasak, Jakub Starszy – laskę, Jan – pióro i księgę, Szymon – piłę, Tomasz – kątownicę, Maciej – miecz, Filip – krzyż na drzewcu, Mateusz – otwartą księgę. Umieszczenie postaci Dwunastu Apostołów jako Kolumn Kościoła na ścianach, a zwłaszcza na filarach świątyń, ma starą tradycję i głęboką symbolikę. W tym przypadku została ona wzbogacona o dwa obrazy, rzadko występujące w tego typu cyklach – Boga Ojca (z trójkątnym nimbem, tarczą słoneczną, kręgiem ziemi i gołębicą Ducha Świętego nad głową) oraz Chrystusa (z krzyżem w geście błogosławieństwa). W ten sposób temat Kolegium Apostolskiego został ukazany w kontekście historiozbawczym, trynitarnym, a zarazem kosmicznym.